22 Temmuz 2007 Pazar

her şey yavaş yavaş benden uzaklaşıyormuş gibi olurken, aslında tersi oluyor. ben herşeye yavaş yavaş yaklaşıyorum.

üç saatte bitiremediğim temizlik işini çok sinirlendiğim zamanlarda bir saatte ve zevkle yapmam gibi adrenalinle alakalı bir şey herhalde bu, diye düşünüyorum. inatçılığım mı kabarıyor, sinirleniyor muyum ne oluyorsa da, bedenim beni hayatın dışına itmeye çalışırken ben kendimi daha fazla içinde hissediyorum.

büyük düşünür muhittin abi, "ne olacaksa olacak kimse de engel olamayacak" demişti.

eyvallah diyorum.

1 yorum:

Ayse dedi ki...

Muhittin Abi'yi hürmetle anıyorum. Sahiden zaman onu haklı çıkarttı :)
Bu arada iyi ki doğdun, iyi ki doğurdun Fatma..