VEDİDE YALINAYAK

şuraya yazdım

2012-01-22T04:04:00.000+02:00

http://bittabi.blogspot.com/2012/01/bir-gun-bir-gun-bir-kadn.html

2012-01-18T04:32:00.000+02:00

Allah'la ilgili ilk öğrendiğim şey 'tek' olduguydu. Yanlış hatırlamıyorsam yasımı bilemeyecek kadar küçüktüm o zamanlar. Bana çok ilginç seyler anlattığı hissine kapıldığım anneme ardı ardına sorular sormuştum. Neden tek? Canı sıkılmaz mı? Neden o Allah? Her şeyi mi o yarattı? İstediği her şeyi yaratabilirse bi tane daha Allah yaratmaz mı?
Ve benzeri..

Tek oluşu çok kafama takılmış olmalı ki hala o'nun hakkında ilk öğrendiğim bilginin bu olduğunu sanıyorum. Ve su unutamadigim cevap da bunun bir delilidir:

"çünkü iki tane Allah olsaydı kavga ederlerdi."

Bu cevap bütün direnişimi kırmıştı. Öyle ya, birinin istediğini digeri istemeseydi, biri ben daha çok Allah'ım deseydi bile mesela, çok fena kavga cikabilirdi. Küçük aklıma yatmıştı bu.

Takriben uç yasımdan takriben otuzuc yasıma kadar bu cevabı hiç hatırlamadım desem yeridir. Amma ve lakin bu yasımda, dünya binlerce defa dönüp durduktan sonra basımda, bu cevaba ihtiyac duydum da çektim çıkardım hafızamdan. Ah ehad Allahım, nelere kadirsin..

sergi geldi hanım!

2011-12-25T01:21:00.000+02:00

bugün bir taksiden çok şey bekledim. mesela kendimin bile ısıtamadığı kendimi ısıtmasını beklemek gibi. sus pus olmuştu taksi. bu sessizliğinden, isteklerimden kaçtığını değil, yetersiz kalışını seziyordum.

evrenin en sessiz taksisinin içinde üşüyen biri olarak sağ arka koltukta oturuyordum ve nerden bakarsanız bakın arabanın içinde üşüyen kendimden ve aracı kullanan şoförden başka bir kişi daha vardı. dışarıda cadde vardı, insanlar vardı. insanların büyük bir kısmı metal kutuların içinde hapsolmuşlardı. dolayısıyla trafik de vardı.

bu gibi durumlar için çağımızın uyanıkları tarafından icat edilmiş olan reklam panolarından birine ilişti gözüm. A a! işte orada duruyordu canım benim.

akşam oldu.

babama dedim ki: "sanatına hayran olduğum ve sanatıyla kendisini çok güzel bir şekilde ifade ettiğini düşündüğüm birinin, yüzündeki malzemeyi en iyi şekilde kullanıp bıyıklarına o şekli vermesini çok takdir ediyorum. çok şey ifade ediyor benim için."

"salvador dali'yi ben de çok severim. saatlerce seyrettiğim resimleri vardır." dedi babam.

sonra ben içimden bazı şeyler geçirdim. babama söylemediğim o şeyleri buraya yazacak değilim.

kefareti var onun.

2011-12-23T02:43:00.002+02:00

bu sayfayı açıp da boş beyaza bön bön bakana kadar, her şeyin yolunda olduğuna dair yemin bile edebilirdim.

yine edebilirim. her şeyin yolunda olmadığına dair.

lakin ki, bahsi geçen yeminlerden hangisini edersem edeyim yerinde ve doğru bir fikir üzerine yemin etmiş olmayacağıma dair yemin edebilirim şimdi.

ama etmeyeceğim, yemin memin.

iç dökme

2011-12-08T03:32:00.000+02:00

içim, dökülme. dökülüp saçılma.

canavar, can'a var.

2011-11-20T00:44:00.000+02:00

sonra canavar gelmiş.

canavarın biri gelince, yanında diğerlerini de getirmiyor aslında. o canavarı alt etmeye çalışırkenki beceriksizliğin, çıkardığın sesler, yaydığın koku çekiyor diğer canavarları. biriyle baş edemezken, hepsini nasıl halledeceksin? hayır kuzum, bunu yapacak olan sen değilsin. hiç kafan çalışmıyor.

diğer canavarların niye geldiğini öğrendikten sonra yaptığın ikinci yanlışı da öğrenmiş oldun. alâ. ve fakat niçin, "niçin, niçin, niçin / kuyuya düşen çocuk niçin ölmesin?" ilk canavarla muhatap olmak zorunda kaldığına dair bir malumatın yok henüz.

henüz, belki bir insan bile değilsin, vedide. bile!

Tarih

2011-11-19T04:54:00.000+02:00

Eylulden sonra Ekim, Ekim'den sonra Kasım gelir.

Bilgisayarla aram kötü hala. Tablet denen varlığa teşekkürler.. Bu arada mecburen uyduğum küçük-büyük harf, oğlumun ahından olsa gerek. Her cümleye büyük harfle başlanır, sonuna nokta konur diye az basını sisirmedim. Di.

Bu tablet beni duzeltiyor. Ahah :) keske genel gidişatımda da imlam kadar başarılı olsa. nokta.

2011-09-27T23:58:00.001+03:00

dün, isimlerini bilmediğim ama konuşmanın akışından ünlü olduklarını kavrayabildiğim bazı insanların neler edip neler yaptıklarını dinledim. sesim soluğum çıkmadı. bugün, tırnaklarını tahtaya sürtmek pahasına tahtada yazı yazmaya çalışan hırslı çocuklar gibi bir grupla karşılaştım, eskaza. tık, kapattım sayfayı. televizyondaki dizi manasız, müzik dedikleri tımbırtılar zevksiz geldi.

biz depresyonla ayrılalı çok oluyor. hiç mutsuz değilim ve hayattan zevk aldığım çok an var.

çok garip ama bu. aynı dünyada yaşıyor oluşumuz o bazı kimseyle.

2011-09-16T05:37:00.001+03:00

biz annemle geçen gün, doğup büyüdüğüm eve gittik.

biz annemle beraber.

eve gittik.

annemle biz, doğduğum yere gittik.

annemle.

ikimiz.

2011-09-14T15:15:00.002+03:00

saat 15:15. son bir aydır her gün olduğu gibi yine geç kaldığım hissiyle yaşıyorum. aslında hiçbir yere geç kalmayız, yahut geç kalmamak diye bir şey de yoktur.

yersek.

tennenni

2011-08-03T06:43:00.000+03:00

öyle ki her allahın günü, haketmediğini bildiğin bir güzellikle mahçup olur, mahçupluğun nispetince bir sevinçle deli olabilirsin.

bu da var.

bu da bar.

33

2011-07-22T23:59:00.000+03:00

33 yaşına bastım bugün. hiç şikayetlenmedi 33. acımadı belki canı. belki o kadar ağır değilim. bu 33 kimleri gördü, ah kimleri.. farketmedi belki beni. o kadar parlak değilim.

ısı

2011-07-19T03:58:00.000+03:00

dün hava çok sıcaktı. dün evden çıkmayan arkadaşıma göre ise bugün çok sıcaktı. yarın evden çıkmayı düşünmüyorum, yine de eskicileri gezmem gerekebilir. o zaman yarın da hava çok sıcak olur. olur da evden çıkmamayı başarabilirsem o kadar da sıcak olmaz belki. belki de daha sıcak olur çünkü bizim ev yer yer çok sıcak. her yer çok sıcak da olabilir. o zaman evden çıksam da çıkmasam da hava çok sıcak olur.

yazı-k-arışık

2011-07-18T01:32:00.001+03:00

bugün dünya çok karışıktı.
bütün denizler bir yere toplansa, bütün dağlar yan yana konulsa, bulutlar bir yerde dursa, düzlükler dürülüp yerleştirilse bile bir işe yaramazdı.
bugün dünyam çok karışıktı.

masal

2011-07-17T03:34:00.001+03:00

biri varmış. aynaya bakmış. kendini görememiş.
bir masal daha burada başlamış.

yuvarlak dünya

2011-07-15T01:16:00.000+03:00

kalabalık bir caddede gözlerini kapatıp dinlesen, belki hayatın için çok önemli cümleleri duyabilirsin. gözlerini açıp baksan, belki okuyabilirsin. üç saatlik bir konuşmadan için boş çıkabilir, beş yüz sayfalık bir kitaptan hiçbir şey anlamayabilirsin. bir blogtan fazla bir şey beklememelidir insan. zira hayat zaten burada değildir.

bugün hayatın bütün harfleriyle kendini hissettirdiği bir yer oldu. aslında hayat 'yer'le de ilgili değildir, ama öyle oldu. ve eminim hayat, sadece bir yerde de hayat bulmadı.

neresinden tutarsan tut, hangi şekilde kovalarsan kovala.

bir arkadaşımı gördüm geçen gün mesela, çok sevindim.

bir de bugün babaannemi çok özledim.

2011-07-09T21:24:00.005+03:00

evet, çok güzel oldu.

huy

2011-07-09T13:02:00.000+03:00

akçiki makçiki karakedi bom bom
şazimenti erevizyon
ne baktı bana? benekli dana ?
birine mi benzettin? hey!
inek mi zannettin? mö!

hayat-memat

2011-06-08T15:56:00.003+03:00

biz yorgunuz biraz. hayatta ötürü.

snuff

2011-05-21T17:35:00.000+03:00

bu sayfa biraz fazla beyaz. inanır mısın beş kere falan girip geri çıktım yazmadan. beyaz diye. yok elim varmıyor. mrbden öğrenmiştim; erteleyecektim ama vazgeçtim, artık yarın ertelerim.

yaz tatilinin geliyor olması hakkında söyleyecek bir kaç şeyim var aslında. ama takdir edersiniz ki yaz tatili gelirken yaz da geliyor ve bu yaz sıcaklığı beni bitiriyor. nefes alırken böyle sevmediğim bir yemek buharından oksijeni süzmeye çalışıyormuşum gibi bir his. pis.

en son kendime baktığımda, evden çıkmayan çıkmakta da gözü olmayan bir adem idim. diyordum ki öyle, aylar geçse, geçip gitse bile ben bu duvarların arasındaki evrenimde, vesaire.. bu gün, evin diğer iki ferdi çıkıp gittiklerinde arkalarından baktım camdan. fotoğraflarını çektim. ve kendimi "aha! ben şimdi n'apıcam?" diye düşünürken buldum. iyi ama bu ne zaman oldu? onu da sordum güzelim hiç merak etme. kendim kendime karşı hayli kibar. kendime kendimle ilgili sorular sorduğumda yalan da olsa söylüyor. inandırıcı olmak için iki takla bir parende atıyor. kendime inanamıyorum. bu kadar şaklabanlığı kim yapsa inanmam.

donelere geldik. geldik gördük ki,
pazartesi - dışarda
salı - belirsiz
çarşamba - dışarda
perşembe - dışarda
cuma - belirsiz
cumartesi - dışarda
pazar - belirsiz

kuzucum sen ne zaman böyle oldun? dedim sessizce. sessiz kaldım.

şikayet hakkında bir iki cümlem var aslında. ama hava sıcak.

tüf

2011-05-16T00:30:00.000+03:00

içimden sessizce şikayetlenip durduğum bir şey vardı. dışımdan seslice söyleyemediğim bir şey. bir taraftan rahatsız edip duran, bir taraftan engelleyemediğim. benim suçum. mea culpa.

sonra sevgilim bir sabah, bir sabah saat yedi sularında, bir telefonla uyandırdı beni. sevgilim de yanımdaydı, telefon da.

sabaha kadar uyumamış, telefonun gerekli ayarlarını yapmış. bir gözüm görmekte olduğum rüyayı seyretmeye devam ederken diğer gözümle telefona baktım. anlattıklarını dinledim rüyamın müziği eşliğinde. ona baktım.

o telefonla, internete girilebiliyor olması, nezzamandır dertlendiğim derdime de derman oldu. bilgisayara elimi sürmemeye başladım. zaten blogger da kapalıydı o zamanlar. bir-iki mail, mesaj kontrolü gayet tabii el kadar bir cihazla yapılabiliyordu. falan.

24 saatten o kadar çok saat artırdım ki böylelikle. o kadar olur.

işte onun için canım, temkinliyim şimdi ben. bazı an olur gelirim. bazan gelmeyebilirim.

terennüm

2011-05-10T03:07:00.000+03:00

sokakta bana 'vedide!' diye seslenirsen bakarım vedide. ne var ki evde sigara içme yasağı koydum. her patlıcan mor olmak zorunda değildir. bazı papatyalar beyaz bile.

dem

2011-02-24T03:47:00.000+02:00

saatin 03:47 olmasında benim bir kabahatim yok. hakkaten yok.

2011-02-21T01:50:00.002+02:00

hastane, gürgen, palamut.

karpuz

2011-02-13T23:50:00.001+02:00

ayaklarımı önümdeki sehpaya uzatmıştım. sehpa tam karşımda değildi. kötü çizilmiş bir "s" gibi olmuştum. yorgunluktan ölmüyordum ama hayat emaresi de gösteremiyordum.

sonra dedi ki bana; "niye öyle tatlı tatlı gülümsüyorsun?"

hiçbir şey demedim. hahayt! diyemedim aslında. 28 saattir uyanık olmak değil, 4-5 saat süren misafircilik oyunu değil, güneşin tatlı tatlı ısıtması değil, oğlumun sesi, sevgilimin nefesi değil.

bir karpuza gülümsüyordum.

yazlardan bir yaz, günlerden bir gün, bir delikanlı eliyle alınan bir karpuza.

şudur: delikanlı ve babası arazide çalıştırdıkları günlük işçilere yevmiyelerini verdikten sonra evlerine dönerken nadide bir karpuzla karşılaşır ve onu alıp öyle giderler evlerine. delikanlı karpuzun fiyatının işçilere verdikleri günlük yevmiyeden fazla olduğunu fark edince çok içerler. "onlar gün boyu güneş altında çalışıp, aldıkları parayla bir karpuz alamayacaklar mı?" diye sorar, düşünür, yaşar. ertesi sabah araziye giderken karpuzcuya uğrar. karpuz alıp götürür, hep beraber yerler.

evet, budur.

süre

2011-02-11T03:17:00.001+02:00

bunu fark ettiğimde küçük sayılamayacak kadar büyük, büyük sayılamayacak kadar küçüktüm. annem bana kıyafet alacağımız zaman tezgâhtara 'garson boy olacak' diyordu. garsondum o zamanlar.

mutsuz olmaktan hiç hoşlanmıyordum ve yeterince eğlenceli biri de değildim. mesela otobüse bindim mi hemen midem bulanmaya başlardı. ne yaparsam yapayım geçmezdi. bir keresinde, yine otobüsteyken biz, kendisine abi dediğim ve su götürmez şekilde karmaşık duygularla sıkı sıkıya bağlı olduğum kişi, yani annemin oğlu, ablamın kardeşi, anneannemin torunu, yol boyunca o ucu bucağı olmayan hayal gücüyle bana hikayeler uydurup durmamış, anlatıp durmuştu. inanır mısın hiç midem bulanmamıştı. o kadar güzel bir yolculuk yapmamıştım o ana dek ve ilerleyen beş - on senede de yaptığımı sanmıyorum.

ne var ki ben sıkıcı tipin biriydim ve kardeşimin de ağabeyi olan şahıs da bunun gayet farkındaydı. daha sonraları çok düşündüm, o yolculuk bir güzellik miydi, bir ceza mı diye... zira kendi kendimi o kadar eğlendiremiyordum ve artık otobüste olup da midemin bulanmama ihtimalini de biliyordum. öyle şeyler işte.

işte yine o sıralarda, demin de dediğim ve şimdi de diyeceğim gibi mutsuz olmaktan hoşlanmıyordum ve çareler arayama başlamıştım. mesela canım sandal sefası yapmak istiyor olabilirdi ancak ya çakır osman'lara ya da kemal amcamlara oturmaya gidecek olabilirdik. sandala binmeye gitmiyoruz diye bütün akşamı mutsuz geçirmek yerine önüme konulan seçeneklerden tercihler yapıp onları sevmeyi işte tam da o zamanlar öğrendim. "kemal amcamlara gidelim" dedim içimden. çünkü onların evinde merdivenler var, tahta parmaklıkların arasından sallanıp oynayabiliyorum. hem kemal amcam bir şey anlattı mı çok güzel anlatıyor. dinlemekten kendimi alamıyorum. çakır osman amcanın ismi çok eğlenceli ama evlerinin ayakkabılığıyla salonlarını ayıran kapının buzlu camının boydan boya çatlak olduğunu görmek parmağımın sızlamasına sebep oluyor. o uzun, o bitmez görünen, o parlayan çizgiyi parmağımla takip etmemek için yine, kendimi zor tutuyorum. ben böyle düşünceler içindeyken kemal amcamlara gidecek olduğumuz açıklanırsa, dünyanın en mutlu insanı olabiliyordum.

o sıralarda, olmayan şeyleri istemek yerine önüme konanlardan tercihler yapma konusunda epey pratik yaptım. sonra bir alışkanlığa dönüştü. habire tik atıyor gibiydim hayata. allahım, bitmez tükenmez seçeneklerle doluydu hayat ve seç seç bitmiyordu.

işte fark ettiğim buydu. sonraki zamanlarda böyle yaşayıp gidişim bazı bazı, bazı insanları rahatsız bile etti. "hep istediğini yapıyorsun" mealinde cümlelerle bile karşılaştım. hayır, bir şey istemiyordum. önüme konanlardan seçimler yapıyordum sadece.

buraya yazmaya bir süre ara verdim. şimdi o süre bitti. o süre zarfında da mutluydum. bitti işte, yine mutluyum.

hemzemin geçit

2011-02-01T22:47:00.000+02:00

ne durursan durursun, ne gidersen gidersin. ne konuşursan konuşur, ne susarsan susarsın. işte öyle bi dünya bu.

2011-01-22T02:43:00.000+02:00

"dangalağa dangalak dememek dangalaklıktır."

yangın

2011-01-12T02:21:00.000+02:00

"biraz kül, biraz duman.. o benim işte."

dedi

2011-01-09T03:15:00.000+02:00

sevgili vedide,

uykun geldiğinde uyusan bittiğinde uyansan, bu iş olacak gibi.

benden söylemesi.

donk! donk!

2011-01-05T00:56:00.000+02:00

oğlum var benim. sekiz yaşının içinde. işte onunla sohbet ederken, söz döndü dolaştı, vücudumuzun hücrelerden meydana geldiğine geldi. o, şöyle dedi:

"ben hücrede yaşıyosam, esirim demektir."

bahtiyar

2011-01-04T23:44:00.002+02:00

"lavaboaç aldım bir de.." dedim. "lavabo mu tıkandı?" dedi. "evet." dedim. "mutfak lavabosu. yukarıdaki ama." "yukarıda mutfak mı var?" dedi. "evet, var." dedim. "küçük bir şey. bir lavabo, minik bi tezgâh.."

yüzü öyle bir hal aldı ki.. şaşkınlık, hayret...

bahsettiğim mutfağın ve tıkanan lavabonun haftamın iki gününü geçirdiğim o mekânda olduğunu anladığında, rahatladı.

"ben de evden bahsediyorsun sandım," dedi. "yukarıda mutfağımız mı var, nerede diye düşünüyorum. kaşla göz arasında mutfak yaptın sandım oraya. nereye yapmış olabileceğini bulmaya çalışıyordum."

dünyanın en bahtiyar insanı oldum.

kestane gürgen palamut, altı yaprak üstü bulut

2010-12-28T04:58:00.000+02:00

hay var huy var, mevla var leyla var, az var çok var, gitmek var kalmak var, doğmak var ölmek var.

yok var var yok.

2010-12-22T06:18:00.002+02:00

fe subhanallah

toprak renkli - renkli toprak

2010-12-12T03:57:00.001+02:00

bastığım yeri düşündüm. evdeki zemin, ahşabımsı, taş, yün ve ahşap. apartman, taş. sokaklar, taş ve asfalt. hiç toprağa basamıyorum neredeyse.

eğer bu şehirde doğmuş olmasaydım, eğer babam bu şehirde doğmuş olmasaydı, eğer savaş çıkıp dedem topraklarını kaybetmiş olmasaydı, eğer babaannem bu şehirde doğmuş ve bu şehre delice bağlı bir kadın olmasaydı.

belki bir çiftçi olabilirdim. oynayıp dururdum toprakla. kim bilir.

gibi

2010-12-11T05:11:00.000+02:00

söyleyecek çok şeyim var. ama söyleyecek zamanım yok. çünkü ben zamanı katlayıp yerleştirdiğim kıyafetler gibi derleyip topladım. gün gün biriktiriyorum bir dolapta.

işte bu yüzden yaşımı göstermiyorum.

yahut

2010-12-09T09:16:00.000+02:00

buzdolabından yeni çıkmış bir su muhallebisi kadar üşüyorum.

taş yerinde ağır

2010-12-07T00:22:00.000+02:00

seneler önce, en az altı sene önce, marmara adası'nda manastır mevkiinden topağaç köyünün merkezine doğru yürüyerek yol alıyorduk. taşımamız gereken doğal yüklerimiz haricinde bir de iki elimi yanyana koyduğumda ondan geniş, yumruğumdan kalın bir mermer taş vardı. doğal aşınımla yuvarlanmış, elips biçiminde. annemin emaneti.

ağırlığı nereden baksanız beş kilodan fazlaydı.

grubumuzdaki üç kişinin sırayla onu taşıyıp yorulmakla el değiştiğini hatırlıyorum.

köyü gördüğümüz tepeye çıktığımızda biri dedi ki telaşla, "annemin taşı nerde? unuttuk mu onu?" ben dahil hepimizi aldı bir telaş. bütün yolu geri yürürdük de emaneti götürmeden gidemezdik köye.

sonra fark ettik ki taş benim elimde. hatta verdiğimiz molalar, çektiğimiz fotoğraflarla uzattığımız yol zamanının büyük çoğunluğunda da bendeymiş. ama ben farkında değilim. eh, kimse de farkında değil tabii.

------------------------------

diyeceğim o ki vedideciğim, göğsümün üzerinde o taş kadar bir ağırlık var.

ben fark ediyorum. başkalarını bilemem.

ne oldu? hiiiç..

2010-12-03T02:52:00.000+02:00

bir eve kapanma olayı yaşanıyor. çaktırmadan, sinsi sinsi.

ah'ım acaba?

2010-12-02T04:51:00.001+02:00

bugün ben sabah erken kalktım. oğlumun karnını doyurdum, onu okula hazırladım. öğle yemeğini beslenmesine koyup boynuna astım. harçlığını cebine koyup suluğunu eline aldığında bana "allah zihin açıklığı versin." dedi. öptüm onu gülümseyerek. "sana da allah zihin açıklığı versin." dedim. kapıyı kapatıp pencereye koştum. apartmandan çıkışını izledim. karşıdan karşıya geçerken ortalıkta hiç araba olmamasına rağmen yüreğim hop etti. sokakta çok az öğrenci kaldığını farkedince pıtır pıtır koşarak okuluna gitti. arkasından dualar ettim. 32 adım sonunda okulun kapısından girdi.

bugün, biraz o işe biraz bu işe elimi attım. biraz dikiş diktim biraz çamaşır katladım. biraz yemek yedim, biraz temizlik yaptım.

sonra şarjı bittiğinde genellikle bir gün sonra doldurduğum yedek telefonum çaldı. öğretmen hanım, gözümün bebeği, kalbimin incisinin hastalandığını söyledi telaşlı telaşlı. "geliyorum." dedim. "ben hemen geliyorum."

bugün ben çok hızlı hazırlandım. yedi dakika sonra sınıftan içeri girdim. oğlumu alıp eve geldim.

bugün, benim oğlum hastalandı. Allah'ın izniyle yarın bir gün iyileşir.

bugün ben hastalanan çocukları için kalbi titreyen anne-babaları düşündüm. bu gücü düşündüm. bu görünmeyen. sonra başka görünmeyen şeyler de düşündüm. başka güçleri de.

sonra oğluma sarıldım. o uyudu. ben de uyudum.

bu da böyle

2010-12-01T02:24:00.002+02:00

dün, en az evim kadar mahrem saydığım bir mekânda (nasıl olur öyle bir yer? demeyin. derseniz şunu derim: ak koyundan kara süt akarken ben babamla kardeştim.) daha önce gördüğümü hatırlamadığım biri ismimi tahmin etmeye çalıştı. biraz zorlandı ama yüzümü tanıyordu. kocam bu noktada: (ah ben seninle ne yapacağım? diyor sevimli sevimli.)

takipçi gibi görünmek istemiyordu ama başka yerlerde de rastlaşmıştık ve o tam konuşmaya karar verdiğinde ben gidip kaybolmuştum.

hey gidi yüzyılın blog kültürü! sana ne diyeyim?

şu olur:
hacı hacıyı mekke'de
hoca hocayı tekkede
deli deliyi dakkada bulur.

sana da temennâ ediyorum güzellik.. iyi ki konuştun ;)

hop dedik

2010-11-29T01:52:00.000+02:00

gecenin geç yarısında, gergin filmin en gerilimli yerinde kapı 'güm güm güm' diye vurdu.

bir an gerçekliğinden şüphe ettim. ama bir an.

açıp baktık, birbirinden güzel birbirinden sevimli üç kız duruyordu orada. içeri aldık tabii.

hem de ellerinde bir kase kaşık helvası vardı.

ben de onlara tramisu ve çiğbörek verdim. mandalinayı kendileri aldılar.

sonra gittiler biz de filmi seyretmeye devam ettik.

evet böyle oldu.

22 kasım 2 kasım'dan 20 gün sonra gelir. ama benim bahsettiğim 2 kasım'dan 5 yıl 20 gün sonra.

2010-11-23T04:23:00.000+02:00

tarihin 23'ü gösterdiğine bakma. ben 22'sinden bahsedeceğim.

çok eskiden, buralarda bir yerlerde bir ikiz kardeşim olduğunu söylemiştim ya hani, onu bir kez daha anmak istiyorum. unutmamak için değil, kayıtta olsun diye. gezerken göreyim diye.

yoksa ne tarihi ne de onu aklımdan çıkaracak değilim.

dert çok, hemdert de çok çok şükür.

"senin yaptıkların öyle güzel ki, dua etmeyi bırakıp sadece seyretmek istiyorum. dua etmeyi bırakmamı istemiyorsun, dua ediyorum. senin yaptıklarını seyredeyim diye."

alıntı

2010-11-22T01:19:00.000+02:00

"Hz. Hatice'nin ilk Müslüman olduğu, Hz. Sümeyye'nin ilk İslam şehidi olduğu bir toplum içerisinde kadını ikinci sıraya oturtmak hakkına hiçbir manyak sahip değildir."

Onk. Dr. Halûk Nurbaki
Nurdan Anneler - Damla Yayınevi
Sayfa: 84

olur öyle

2010-11-21T03:42:00.000+02:00

gülümseyen yüzünden başkasını görmediğim adamın mimiksizliğini gördüm. evet. bugün o gündü.

geleyor

2010-11-14T03:09:00.000+02:00

çok şükür bugün sevinç kendini gösterdi.

"ağlama yavrum ağlama! üç gün kaldı bayrama!"

tumturak

2010-11-13T06:14:00.001+02:00

bugün, tak tak tak önüme koyulduğunda fark ettim, ne sefil yaşadığımı-zı.

zannetmek istiyorum ki bir benimdir böyle yaşayan bir sen bir de o. o kadar da çok değildir. ama biliyorum ki o kadar da çok. arada tek tük önünde saygı duruşu yapılası aileler, insanlar var, o kadar.

tak- artık sabah kahvaltısı da kalktı. biri kalkıp okula gidiyor, biri işe, diğeri başka yere koşuyor.

tak- ancak beraber akşam yemeği yenecek, onda bile bir arada olunmuyor.

tak- her evde birkaç televizyon var. baba haberlere bakarken oğul maç seyrediyor, kız dizi izliyor..

tak- çeyizlere koymaya uzun, çift kişilik yastık da yok artık çarşılarda. artık gençlerimiz bir yastıkta kocamıyor.

tak- yalnızlaşıyoruz.

-------------------------------

çocukluğumda, babamın gözümüzün önüne koyduğu iki yazı vardı. bilmiyorum, kaç yüz kere okudum onları.

"yaşamak sanattır" ve "insan incelik, zerafet ve letafet demektir."

böyle hatırlıyorum.

ah, hatırlamak acımı çoğaltıyor. her iki cümle, iki yanağıma art arda atılan iki tokat gibi. bu beceriksizliğimle.

sen söyle

2010-11-12T02:34:00.003+02:00

kıkırdıyordu. ben evimin pencerelerinden en kolay ulaşılır olanından sarkmış boylu boyunca uzanan sokağı, denizin parıltısını camilerin en eskisini seyrediyordum. ağzım da boş durmuyordu hani. durmadan konuşuyordum.

masaya yaklaşan üçüncü mendil satıcısına "daha yeni bir tane aldık" diyerek masadaki mendili gösterdi. bir önce gelen çocuktu ve ben "çocuklardan alışveriş yapmak yasak" diye engellemiştim onu. ondan önce gelene öbürü "bozuk paramız yok." demişti. öyleydi gerçekten. masada geçmişi karanlık bir beyaz mendil paketi duruyordu, enfiyenin yanında.

telefon çaldığında evin televizyonlu bölümünde televizyon seyrediyorduk. allahım, ne beklenmedik şeyler yapıyoruz bazen! konuşmaya başlarken ağır ağır merdivenleri indim. merdivenler derin bir havuza açılıyordu. havuzun içi olmadık kardeşlik duygularıyla dolu. orada ağırlık az hissediliyor. nefes pek bir derin..

"gitmeyeceğim!" dedim. "çok işim var.." dedi. "birazını ben yaparım." dedim. "senin de çok işin var." dedi. "birazını sen yaparsın." dedim. gülümsedi. ben de koluna girdim.

anlatıyordum ona, neden memnun olduğumu, nasıl, biraz. biraz anlatıyordum, o çok anlıyordu. zor şeyleri anlatırken çok espri yapıyorum. o çok büyük bir anlayışla zorluğumu kolaylaştırıyor ve sonsuz kikirdiyor. buna bayılıyorum.

o sokak dünyanın en bahtlı ikinci sokağı olabilir. biliyor musun dünyada kaç tane "dünyanın en bahtlı ikinci sokağı" olduğunu? hayır bilmiyorsun. boylu boyunca uzanıyordu önümde.

enfiyemin nerede olduğunu düşündüm bir an. yeşil çantamda olmalıydı. masanın üstünden mendille enfiyeyi kardeş kardeş kaldırıp çantama atışım canlandı gözümde. iyi ki peşine takılıp gitmişim onunla.

hava bu gün bir başka güzel, yıldızlar çakmak çakmak.

öte beri

2010-11-11T11:50:00.000+02:00

bloguma gündüz gözüyle bakmayalı çok uzun zaman olmuş. yani bir arkadaşımın deyimiyle "kararmış" olduğundan beri bakmamışım. hakikaten de kararmış. gözü yoruyor. bi çaresine bakmak lazım ama şimdi olmaz. çünkü sevdiceğimin katkılarıyla kodlarına yaptığımız eklemeler mevcut. ben bir başıma onları hizaya sokamam.

ilk başta hasta olduğumdan dışarı çıkmıyordum. bir süre sonra zevk olmaya başladı. son iki haftadır bir defa bir saatliğine üsküdar'a inmenin haricinde adımımı atmadım dışarıya desem, ki dedim, mübalağa olmaz, doğru olur galiba. beni bıraksan aylarca aynı bu şekilde yaşayabilirim. ama kim bilir, sonra aylarca adımımı eve basmayabilirim de.

o yüzden şimdi buna bir son vermeliyim.

tir tir

2010-11-10T05:42:00.001+02:00

bir taraftan kapalı devre bir hayat sürerim. hoş, açık devre nasıl olur bilemeyeceğim. bakmayın benim bilgisiz-ilgisiz olduğuma, büyük erkek kardeşim ki ben kendisine abi diyorum, üniversitede bu ve benzeri konularla aydınlatıyor genç dimağları. hah bildim, devre kapanınca, lamba açılıyor.

çok sevdiğim bir hatıradır. benim değil. ama takdir edersiniz ki dünya üzerinde hep birlikte yaşıyoruz ve her muhteşem olayın benim başıma gelmesi söz konusu olamazdı.
şöyle ki:
iş görüşmesine giden hanım kızımıza mülakat esnasında son bir soru sorulur. soru ingilizce'den çıkmıştır. (Allah'ın aşkına, dünyada yüzlerce dil konuşuluyor! yine mi ingilizce?) neyse sorunun muhatabı arkadaşın cevabı gayet basit. büyük kız kardeşine -ki o ona abla diyor- gönderme yapıyor.
- var ama evde.

işte ben bununla çok eğleniyorum.

insan olmak paylaşmak demektir sonuçta, bir yerde.

ne diyordum, nerelere geldim. kapalı devre yaşarım. çayımı aynı şekilde demlerim, aynı çayı kullanırım, sigaramın markasını değiştirmem, giydiklerim hep birbirine benzer, aynı kişilerle aynı yerlerde oturup laflarım ve saire ve benzeri.

ama bazen de bir fışkırık çıkıyor içimden. böyle terminalden kalkmak üzere olan otobüse bilet alıyor mesela, bileti alırken öğreniyor o otobüsün nereye gittiğini. binip gidiyor. hiç tanımadığı kızlara hiç kimseye söylemediği şeyleri anlatıyor gecenin bir yarısı sokağın bir ortasında. oraya koşuyor buraya tırmanıyor falan.. bu ve benzeri şeyler, içeriden ve dışarıdan vuku bulurken yoruluyor da sonra geçiyor ama. belki.

ah! deliler gibi internet sörfü yapan bir tanıdığım var ve ben ona yenge demiyorum. ismiyle hitap ediyorum. ona şimdi çılgın bir şekilde saygı duyuyorum. ah! nasıl kaldırıyor o bünye bunları?

korkuyorum sevgili blogum. internetin uçsuz bucaksızlığından. kafamı bi milyon yapışından gece gece. huysuz tarafımı uyandırışından, yaptıklarının yapacaklarının teminatı oluşundan. felan.

dedim ki orası nere? dedi ki burası ora.

2010-11-09T04:33:00.000+02:00

annemle konuşuyorduk bugün. telefonla. kızlar evlenip gitse bir âdet edinirler anneleriyle memleketimizde. günde bir kaç defa ile en seyrek gün aşırı arasında değişen sıklıklarla birbirleriyle konuşurlar. biz de öyle yapıyoruz. kendi adıma, bundan çok büyük keyif aldığımı söylemeden geçemeyeceğim.

bilmiyorum, şimdi bize kaybolan yıllarımızı mı geri veriyorlar, suskunlukların acısını mı çıkarıyoruz, bir memleket hasreti mi duyuyorum annemin bedenine, sesinde onu mu dindiriyorum, o konuştukça kendimi mi tanıyorum, ben konuştukça o eserini mi seyrediyor, birbirimizi mi 'öz'lüyoruz, hepsi mi, bir başkası mı, hiçbiri mi, bilmiyorum.

"afferim kızıma!" dedi. "iftihar ediyorum seninle!"

ilk defa, tam bir sayfa yazıyı, orta parmağımı morartmak pahasına, sıkı sıkıya tuttuğum kalemimle, annemin beğeneceği güzellikte, birkaç saatte yazdığımda, böyle bir iltifata mazhar olmuştum sanırım.

o beni böyle taltif edince, ne dedim ki ben şimdi, diye düşündüm. şöyle demiştim:

"insanın 'ben böyleyim' deyip her şeyi kenara bırakmasını sakıncalı buluyorum anne. her insan değişip gelişebilir, çok kıymetlidir insan, di mi?.. yeter ki uğraşmaktan - gayretten vazgeçmesin."

garip yani. beni sevmeye bahane arıyor galiba ;)

sis

2010-11-07T02:41:00.001+02:00

günlerdir sis sirenleri çalıyor istanbul'da. sis ama öyle böyle değil. mesela üsküdar'dan yukarı yürürken oğlumla, içinden geçtiğimiz parkta on metre ilerisini net göremiyorduk. esrarengiz bir filmin içine düşmüşüz, oradan nereye çıkacağımız belli değilmiş gibiydi. öyle oluyor, bazen daha da bastırıyor. hani "bulutlarda gezinmek" "bulutlarda yaşamak" "başı buluta değmek" gibi deyimler vardır ya lisanımızda, bunları yeniden gözden geçirmeye davet ettim seni vedide. baksana aşağıdaki fotoğrafa. hiç mutluluk vaad ediyor mu?

bence etmiyor. hatta melankolik demeyeyim de esrarengiz hissettiriyor sis. sis hissim böyle.

-----------------------
canım sıkılıyor aslında. aslında can sıkıntısı nedir, pek bilmem. ama biliyormuşum ki demek, tanımlayabiliyorum şimdi.

küçükken çok sıkılırdı canım. oradan hatırlıyorumdur belki.
- anne canım sıkılıyo
derdim. o da
-sıkı can iyidir, çabuk çıkmaz.
derdi.
geçinip giderdik öyle.

can sıkıntısı mevzuu canımı öyle sıktı ki, sıkılmasın diye üzerine çalıştım. gerçekten, mesai harcadım. büyük oranda başarılı da olmuştum aslında. böyle, beni bir yere koysalar, hiç hoşlanmayacağım bir yer olsun, mesela hastane. orada saatlerce otursam bile canım sıkılmaz. bu gibi zamanlar için arşivlediğim düşüncelerim mevcut. çıkarıp çıkarıp düşünürüm. hatta gülüp eğlenirim bile. sonra millet bana bakar ters ters. deli mi bu diye. olsun, can sıkıntısından iyidir. yani canımın içi, canımın sıkılmasından o kadar sıkılırım ki..

en az can sıkıntısı kadar canımı sıkan bir başka şey de merak duygusuydu. bana ne kadar zarar verdiğini farkettiğimde yanlış hatırlamıyorsam ilkokul ikinci sınıftaydım. karar verdim, bunun üzerine de çalıştım. inanın, çok zorluklar çektim :) ama büyük oranda başarılı oldum yine. öyle.

bir keresinde babamla gezmeye çıkmıştık. o gün benim günümdü. babamın bir adeti vardı. yanına sadece çocuklarından birini aldığı bazı gezme günlerinde, onunla baş başa vakit geçirirdi. aslında ben, bütün kardeşlerimle benimle geçirdiği gibi bir gün geçirdiğini sanıyordum. böyle olmadığını öğreneli daha birkaç sene oluyor, inanır mısın? meğer, herkesin günü gerçekten ona özelmiş..

biz, bilmediğimiz sokaklara yürürdük. :) elbette, benim bilmediğim sokaklar oluyor bunlar, şimdi düşünüce. bayılırdım nereye varacağını bilmediğimiz yollara girmeye. kumandan ben olurdum, yürüyüp dururken, öyle sebepsiz "burdan gidelim" der bir sokak gösterirdim. hiç itiraz etmezdi babam. o yola sapar yürümeye devam ederdik. sokaklarda ilerledikçe evlerin şekli, insanların ifadeleri değişirdi. seyrede seyrede... ah nasıl da özledim. ama her nasılsa(!) her gezme gününün bir yerinde o toprak top sahasına çıkardı yolumuz. çekirdek yiyerek top oynayanları seyrederdik. topu değil, oynayanların hareketlerini. üzerine konuşurduk bazen ama çoğu zaman da konuşmazdık. yanımdakiyle yan yana olup susmayı da o zamandan sevdim. hey gidi, kalenin duvarlarına tırmanışımızı hatırladım, oradan anneme çiçek toplayışımızı.

aslında bir şeyi anlatacaktım ama gerek kalmadı.

bak geçti şimdi. can sıkıntısı. mı o da ne?

ara

2010-11-04T04:50:00.003+02:00

mütemadiyen öksürüyorum. ama arada, üç-beş dakika hiç öksürmediğim zamanlar oluyor.
o kızıyor bana. sigara içme, diyor. lakin, yalnızca sigara içtiğim zamanda öksürüğüm kesiliyor.

"hayat ne garip anne, baba olamayacağım örneğin."

damda deli var*

2010-11-01T03:08:00.002+02:00

epeydir hastayım. kaç gün olduğunu bilmiyorum. hasta olduğum için günleri sayamadım.

hasta olduğum için pek evden de çıkamadım. bir tek cumartesi günü, derse. onda da kapıdan çıkıp arabaya bindiğim arabadan inip kapıdan girdiğim için dışarı çıktığımı kabullenemiyorum. hayır, çıkmadım dışarı.

iyi böyle. şu anda oturduğum evin iki katının bulunması hafızası neye ve kime göre olduğu bilinmeksizin tuhaf oyunlar oynayan bendenizi bahtiyar ediyor. zira aşağıdayken yukarının varlığını unutuyorum. oraya çıkınca başka bir yere gitmiş gibi oluyorum. aynı şey yukarıdayken de aşağısı için geçerli oluyor. basit bir bast hali.

geçen gece, bir de baktım gece bitmiş. gün doğmak üzere. ne zamandır ellemediğim fotoğraf makinesini de alıp yukarı çıktım. bir -iki kare derken, aklıma yukarının da yukarısının olacağı geldi. ben de dama çıktım.

eşofmanı çizmesinin içine sokulmuş, kazağının üzerine yelek giymiş, buynunda hayvan kadar makine, iki de bir burnunu silen ve yemenili deliyi damda gören olmadı sanırım. ama ben gördüm. güneşin arkamdan doğup karşımı set set aydınlatışını. arkamı döndüğümde de güneşi gördüm. bulutların karmaşasını. gördüm. 360 santigratsız derece.

bir de, çatıları çok seviyorum. tuhaf bir sevgim var çatılara karşı.

ben küçükken bir arkadaşımla, özür dilerim adını hatırlayamıyorum, -zira bahçemi söken dozerlerin verdiği travmadan sonra oyun yeri ve arkadaşları konusunda atipik yaklaşımlarım oldu. bilahare anlatırım- işte o arkadaşımla gözümüze kestirdiğimiz apartmanların çatılarına çıkar, dünyaya oradan bakardık. saatlerce oturduğumuz olurdu bazı çatılarda. hey gidi günler.

ne diyordum, çatıya çıkınca dışarı da çıkmış oldum aynı zamanda. iyi oldu.

piknik yapmak istiyorum bizim yeşil çatıda. gelince sen. korkmazsan düşmekten.

*aziz nesin'in kitabına saygıyla.

boş

2010-10-30T06:50:00.000+03:00

"burası fazla mı kalabalık oldu? nefes alamıyorum sanki. bi pencere açsak?"

herkes mutlu mesut otururken böyle bir ses çıkarsa birinden, o ya benimdir, yahut iyi anlaşacağım biri.

"üşümediğini düşünürsen üşümen geçer."

titreyen birine verilebilecek bu naçizane tavsiye verebileceğim eldiven, atkı ya da şalım yoksa benim tarafımdan verilmiş olabilir. belki de iyi anlaşacağım biridir.

"düşüncelerinle çağırırsın olacakları, zanların vücut bulur çoğu zaman."

bu çok sinir bozucu olabiliyor. biliyorum. bu kadar keskin olmasa da söylemeden edemiyorum. söyleyen başkaları varsa, değerlendiririm.

şimdi, güzel şeyler düşünmeye çalışarak, buranın fazla kalabalık olmadığını varsayıyorum bir pencere açıyorum ve buna rağmen üşümüyorum.

-----------------

çok yorgunum blogcuğum. içimde korkunç bir boşluk var ve nereye çeksem orayı da kaplayarak büyüyor. konuşmakta da dinlemekte de zorlanıyorum. kalbim gelişigüzel atıyor ve bir dediği diğerini tutmuyor. 'hadi yaşadın! yarın öleceksin.' desen sevinirdim ya, ona bile mecalim yok.

üşü

2010-10-28T03:55:00.001+03:00

bahar gelirken acı çeker elbet. sana gelirken, bana gelirken. o acı çeker.

ağacın odununun kabarıp yepyeni bir yaprak çıkarması ne demek?

o bize gelirken yolculuğunun seyrinde yaşayacaklarını yaşar.
o bize gelirken biz bir ses duymadan, çoğu zaman bir sabah aniden göreceğimiz kaynayan çiçeklere kadar hiçbir şey fark etmeyiz.

seyri böyledir. evet, seyri böyledir.

bahar gelir. ansızın, her mevsimde.

tıs

2010-10-26T03:05:00.000+03:00

kocaman bir şeyin, yerinde ağır, kuvvetli, dirayetli sanılan bir şeyin, mesela kaya desenli bir balon olduğunu bilmek bir şeydir. ama o balonun hiç beklemediğin bir zamanda sönüşünün sana gösterilmesi herhalde olsa olsa nimettir.

esnaf

2010-10-25T03:16:00.000+03:00

cumartesi günü dersten dönerken sanırım hayatımın kestanecisi ile tanıştım.

üç arkadaş böyle tıngır mıngır yürüyorduk. hiç sessizlik olmuyordu hiç kimse diğerinin lafını bölmüyordu ve hiç birbirinden alakasız konularda konuşmuyorduk. müthişti! açık oturum olsa bu kadar başarılı olamaz. ama belki de oturmadığımız için olmuştur, bilemeyeceğim.

kaldırımın üstünde çuval çuval kestaneler boy gösterdi. bazılarının ağızları açılmış, arz-ı endam ediyorlar. arkadaşımın sözü bitene kadar yanından geçip gittik. 6-7 adım. sonra ben dedim ki kestaneler ne güzeldi di mi? bir diğeri dedi ki, ya sahi! öbürü çoktan dönmüştü bile.

biz gittiğimizde adam bir taraftan kestane tartıp bir taraftan da telefonla konuşuyordu. şöyle dedi:
- şimdi konuşamayacağım. müşterilerim var. sonra konuşalım.

inanır mısın vedide, ben bu cümleye tav oldum en başta. öyle ki artık insanların olur olmaz yerde karşılarında canlı kanlı insan dururken onu yok sayarcasına telefonla meşgul olmalarına da, ellerinde o alet konuşup durmalarına da tahammülüm kalmadı. bunu yüzyılın kabalığı olarak görüyorum. görgüsüzlüğün daniskası. adab-ı muaşaretin kırık kanadı.

adamın o cümleyi söyleyen sesinde bir de şefkat bir de benimseme bir de kucaklama vardı ki, sorma gitsin. o 'müşterilerim' deyişi..

biraz sohbet ettik. her boydan kestane mevcuttu olmayan tezgâhta. dün toplanmışlar, köylülerden almış getirmiş falan. bize nasıl pişireceğimize dair ufak bir sunum bile yaptı.

karşılıklı memnuniyetle bu alışverişi noktaladık. 'her zaman buradayız, yine bekleriz' de dedi.

oh canıma minnet.

kestaneler de harbi güzeldi. biliyorsun, sen de yedin.

alabora

2010-10-24T02:33:00.001+03:00

biri evime gelir de üst üste üç gelişinde de o fotoğrafı saklamaya çalışır mı? çalışır. ahbabım o benim. saklar, derler, düzenler, dokunur evime. ev öyle ev olur. sadece bir sığınak olmaktan çıkar. benim evim olur, onun evi.
üç kere üst üste aynı fotoğrafı uzak olmayan bir yerlere gizler. ben de her seferinde bulur yerine koyarım.
bir oyundur gider.
--------------
bazan aniden gelir bir his. bir duygusallaşma temayülü. kovarım, kaçar gibi yapar sonra yine gelir. teslim mi olsam, saçma çocuk oyunları mı oynasam.. içimdeki bilge bir alternatifle sesleniverir. söz dinlerim ama biraz daha..
işte bu söz dinlememektir.
---------------
sözlükten bir kelimeyi kaldıracak olsam, 'menfaat'i seçerim.
daha aşağılık bir eylem kaynağı tanımam.
neye dokunsa kirletir.
---------------

---------------

---------------
gitmeyegör alabora oluyor taşındığım gemi.

bilimsel gerçeğin ışığıyla aydınlandım ben bu gece. çalışma odamda.

2010-10-21T04:32:00.001+03:00

şimdi türkiye televizyonlarında teke tek diye bir program var ya, işte onda bilmemne bilmemne mason locasının büyük kocaman üstadı remzi sanver konuk olmuştu bu gece. benim de canım sıkılıyordu yalnızlıktan biraz seyredeyim dedim.

genel olarak adam bilmediğimiz hiçbir şey söylemedi. bildiklerimizi kendi tavında yumuşatarak tekrar önümüze koydu falan. oraları önemli değil pek.

sonra masonluğa giriş töreni görüntüleri yayınlandı. bunlar da piyasada olmayan şeyler değil. arayan bulabilir pekala.

ama o törende beni benden alan bir şey oldu. şöyle ki: gözü bağlı talipler doğumu simgelemek için limbo oynanılan yatık bir direğin altından iki büklüm içeri girdiler, söz verdiler, üç kere dolaşmaya çıktılar. sonra üstatları onlar için ne istediklerini sordu ayrı ayrı üç kişiye. hepsi de bilimsel gerçeğin ışığıyla aydınlanmalarını istediklerini söylediler. koca koca adamlar, gerçekten. ciddiye aldım. üstatları alkışlardan sonra bilimsel gerçeğin ışığıyla aydınlatılmalarını söyledi, herkes üç kısa alkışı üç kere tekrar ederek bunu alkışladı. inanır mısınız daha da ciddiye aldım.

sonra ne mi oldu dersiniz, yükselen bir müzik eşliğinde bütün lambalar yakıldı.
evet, bilimsel gerçeğin ışığıyla aydınlandılar.

çok ciddiye aldım.

dara

2010-10-20T02:39:00.000+03:00

terazi yalan söylemez. ama gerçek terazi. hani adalet simgesi olan terazi var ya o. tepe noktasından tutulur, iki tarafında zincirlerle iki kefe bağlıdır. bir kefeye ne kadar ağırlık koyarsan diğer kefeye de ancak o kadar ağırlık koyduğunda dengeyi tutturur. eskiden mahallemize gelen bir yoğurtçu amca vardı. onun terazisi öyleydi. bir de çıngırağı vardı. diğer gezer esnaflar gibi seslenmez, çıngırağını çalardı.

ama terazin dijitalse, sadece üzerine yüklediğin ağırlığı tartar. kıyas yapamaz. bir dara alıp onu unutursan öldüm allah yanlış tartar falan.

diyeceğim o ki, terazilerden birinde bir ara bir yanlışlık olmuş olmalı.
bazen öyle büyük bir pervasızlıkla haksızlık yapılabiliyor ki bu haksızlığa karşı çıktığında haksızlık yapıyormuşsun gibi görünüyorsun. oluyor öyle. bu gün oldu mesela.

öyle olunca çıngıraklar çalınıyor kafamda vedideciğim. sana da oluyor mu?

değil

2010-10-16T02:00:00.000+03:00

vedideciğim, sevgilim; mutsuz biri değilim. mutlu biri değilim. huzurlu ya da huzursuz değilim. anlaşılır yahut anlaşılmaz, tartışılır veya tartışılmaz da. değilim. içe dönük, değil, dışa açık hiç değil. hamarat değilim, işe yaramaz değilim. yetenekli değilim, yeteneksiz değilim. suskun değil, geveze, hayır değilim. tembel değilim, çalışkan değilim. nazik değilim, hayır kaba değilim. akıllı değilim, aptal değilim. acımasız değilim ama bazan merhametli de değilim.

dedim ya anlaşılmaz değilim, yo hayır anlaşılır gibi değilim.

şükran

2010-10-16T01:16:00.000+03:00

Allahım, çok teşekkür ederim.

kertenkelebek - sersemsepelek

2010-10-15T19:26:00.000+03:00

bir şey olur, bir şey geçer, bir şey gider. bazen bunların hepsi aynı ismi taşır, bazen değişir dönüşür. ikinci şeklini daha çok seviyorum. yani ki: acı oldu, acı çektim, hatıramdaki acı, örneklemesindense, acı oldu, sabır çektim, olgunluk kaldı gibi. belki çok iyi bir örnek olmadı ama aklıma ilk bu geldi ve ellerim üşüyor biraz. onun için yenisini aramaya çalışmadım canım vedide.